X
تبلیغات
راست پنجگاه

جایی که در جا زدن خوب می فروشد

قسمت دوم :در گذشته موسیقیدانان ما به دنبال نو آوری بودند و همین موضوع سبب شده بود که روز به روز به پیشرفت برسیم؛البته همنشینی ها در آن زمان بیشتر بود و بسیاری از آثار ماندگار موسیقی ایرانی در پیوند عاطفی ترانه سرا ها ،آهنگسازان و نوازنده ها صورت می گرفته است که از این میان به دوستی عمیق بیژن ترقی،علی تجویدی و همایون خرم اشاره کرد.این در حالی است که جامعه اینترنتی ما این امکان را از همه گرفته است.

از طرف دیگر در زمان نیما یوشیج شعر نو شکل گرفت و بعد از آن مناسبت های اجتماعی – سیاسی و حتی تایخی با زبان شعر نو برای مردم روایت شد ؛در صورتی که با شعر قافیه دار زیاد نمی توان در حوزه مسائل اجتماعی وارد شد.اما موسیقی سنتی ما از این اصل دور ماند و هنر موسیقی چهره ای مانند نیما را به خود ندید تا آهنگی نو در انگیزد.

هم اکنون بسیاری از هنرمندان ادعای نو شدن آثارشان را دارند؛چرا که ترکیب بندی سازی یا شعر آنان جدید است اما مردم استقبال چندانی از این آثار نمی کنند؛دلایل آن جدا از اینکه هر اثری نویی در ابتدا با استقبال عمومی مواجه نمی شود را می توان به جهان بینی خود هنرمند مربوط دانست؛چرا که  برای نو شدن باید جهان بینی شخص هنرمند نیز نو شود .

همچنین موسیقی به مانند نقاشی چون هنری تجریدی است  و نمی تواند به خودی خود پیام آور مناسبت های اجتماعی باشد؛ در صورتی که با کلام همراه باشد می توان مفاهیم آن را درک کرد.

ذائقه مردم نیز در ادامه این روند تکراری نیز تاثیر بسزایی دارد.در سه دهه گذشته رسانه ملی تنها اقدام به پخش یک صدا کرده بود و هم اکنون مردم به همان یک صدا عادت کرده اند؛به گونه ای که هم اکنون مخاطب نه خواهان صداهای متفاوت هستند  و نه می توانند آن را بپذیرند. به پیوست خواننده ها و آهنگسازان جوان  نیز به دلیل نبود اسپانسر دنبال کاری می روند که مردم آن را بپسندند.

از طرف دیگر بی توجهی هنرمندان و گرایش مخاطبان به سمت موسیقی های غیر ایرانی سبب شده است که همه فقط از موسیقی سنتی صحبت کنند اما هیچ تلاشی برای بهبود اوضاع این نوع موسیقی انجام ندهند.


+ نوشته شده توسط آمن خادمی در سه شنبه سوم بهمن 1391 و ساعت 15:49 |

جایی درجا زدن خوب می فروشد


قسمت اول :تکراری  شدن آلبوم های موسیقی سنتی است موضوعی است که این روزها منتقدان و حتی خود هنرمندان را درگیری خود کرده است و بسیار از دوستان هنرمند با اینکه می دانند آثارشان نو نیست ولی برای بازنمادن از قافله  اقدام به انتشار آلبوم می کنند.متاسفانه این روند حتی دامن اساتید موسیقی ایرانی را نیز گرفته است و گویی ذوق استادمان نیز خشکیده است.

به اعتقاد بسیاری از منتقدان هیچ اثر نویی را در بازار موسیقی نمی بینیم و بیشتر آثار گذشتگان ما بازخوانی می شود که این به معنای در جا زدن در موسیقی سنتی است.

تکراری شدن موسیقی ایرانی را می توان در قالب چند مقوله بررسی کرد.مهمترین دلیل برای این روند نبود آهنگسازان خلاق است و اینکه در گذشته موسیقی سنتی ما به کمک موسیقیدان ها به جایگاه مطلوبی رسیده بود و آنها از تکرار پرهیز می کردند؛در صورتی که امروزه در موسیقی سنتی هیچ تجددی وجود ندارد و افراد استعداد هنری ندارند یا تلاشی برای شکوفایی آن نمی کنند.ناگفته نماند مهاجرت دسته جمعی بسیاری از هنرمندان به خارج از کشور نیز دراین روند  نیز تاثیر زیادی داشته است.

ادامه این مطلب در پست بعدی ...

 


+ نوشته شده توسط آمن خادمی در سه شنبه سوم بهمن 1391 و ساعت 15:44 |

وقتی شهرداری آبروی موسیقی را تاراج می کند!

اموال خانه موسیقی روز گذشته توسط شهرداری تهران به خیابان  ریخته شد.این حرکت غیرفرهنگی در حالی انجام شد که  تیرماه سال جاری و طی پلمپ چند ساعته ساختمان شماره 2 خانه موسیقی بسته شد.در همان زمان ایازی ،معاون اجتماعي -فرهنگي شهرداري قول مساعد دادند و این ساختمان فک پلمپ شد.

سابقه تعطیلی و پلمپ ساختمان شماره دو  خانه موسیقی به تیرماه سال جاری برمی گردد که مدیر عامل خانه موسیقی در راه تبریز بود و قرار بود در این شهر به همراه گروه موسیقی شهنازی به صحنه رود .این پلمپ بدون اخطار به خانه موسیقی صورت گرفت ؛به گونه ای که مدیر عامل خانه موسیقی (مدیر عامل خانه موسیقی)عطای برگزاری کنسرت در تبریز را به لقایش بخشید و فوری برای ساماندهی امور به تهران بازگشت.

در همان تابستان یكي از مسوولان اين شهرداري در سخناني اظهار داشت كه اين واحد به همراه چند انجمن ديگر حدود 12 سال است به طور رايگان در اختيار مديران آنها قرار دارد اما شهرداري اكنون تصميم گرفته اين واحدها را پس بگيرد.

 در حالي كه آن اتفاق، براي ساعاتي، نگراني اهالي موسيقي و هنرمندان را موجب شده بود اما با پادرمياني مديرعامل خانه موسيقي و مذاكره او با مسوولان شهرداري، از اين ساختمان فك پلمب شد. نوربخش همان زمان درباره چگونگی برطرف شدن این موضوع اینگونه سخن گفت:مشكل پلمب ساختمان شماره دو حل شد. قرار است جلسه‌اي داشته باشيم تا تفاهم‌نامه‌اي در اين زمينه بين ما و شهرداري منعقد شود.

حال دوباره این مشکل به صورت حادتری نمایان شده است؛به گونه ای که اموال خانه موسیقی به راحتی توسط شهرداری به خیابان ریخته می شود.

حمیدرضا عاطفی ،مدیر اجرایی خانه موسیقی در این رابطه  به خبرنگار ما گفت:اوایل تابستان این مشکل برای خانه موسیقی پیش آمد اما با مساعدت های آقای قالیباف و دکتر ایازی این مشکل برطرف شد تا اینکه چهارشنبه یک اخطار مبنی بر تخلیه ساختمان برایمان آمد و با توجه به تعطیلات پنجشنبه و جمعه فرصتی هم برای تخلیه نداشتیم و امروز اموالمان به خیابان ریخته شد.

عاطفی با اشاره به اینکه اموال خانه موسیقی هم اکنون در چند وانت بار در انبار شهرداری است ،خاطرنشان کرد:با توجه به ملاقاتی که هم اکنون یعنی ساعت 18 در تاریخ 30 دی ماه با شهردار ناحیه یک منطقه 11 داشتیم ،ایشان قول مساعد داد که این مشکل تا پایان روز جاری یا نهایت تا فردا حل شود.

مدیر اجرایی خانه موسیقی شیطنت کارهای اینچنین را به مدیران پایین دستی نسبت داد و گفت:مجموعه شهرداری در کل حامی موسیقی است اما این قبیل اقدامات زیر سر مدیران پایین دستی است.

صحبت های حمیدرضا عاطفی درباره حمایت شهرداری از خانه موسیقی در حالی است جشن خانه موسیقی مهرماه سالجااری توسط مسئولان برج میلاد لغو شد و این نهاد مجبور به برگزاری یک برنامه محقرانه شد.هرچند آن زمان مسئولان برج اعلام کردند که خانه موسیقی فقط تاریخ اعلام کرده است و مجوز لازم را در اختیار ندارد اما شواهد حاکی ازآن بود به دلیل تجلیل ازمحمدرضا شجریان ، برج میلاد را به خانه موسیقی ندادند.

+ نوشته شده توسط آمن خادمی در یکشنبه یکم بهمن 1391 و ساعت 15:7 |

مصاحبه من در روزنامه آرمان با محمد رضا درویشی درباره بازخوانی تصانیف مربوط به عبدالقادر مراغی:

ما روایان قصه‌های رفته از یادیم....

 

محمدرضا درویشی یک موسیقیدان چند وجهی است؛ پژوهشگر موسیقی محلی ایران زمین است و کتاب دایره المعارف سازهای ایران را می‌نویسد. به کوره دهات سفر می‌کند و نوا‌ها و آواهای گمشده سرزمین آبا و اجدادیش را جمع آوری می‌کند. موسیقی فیلم می‌نویسید. خلاصه اگر بخواهیم سراغ درویشی را بگیرم حتما و حتما دارد بر روی پروژه‌ای کار می‌کند. به گفته خودش هنوز یک پروژه‌اش به اتمام نرسیده به پروژه بعد می‌پردازد. آثار دوریشی نیز سبک‌های مختلفی دارد؛ یک بار مانند تنظیم آلبومهای گنبد مینا، جان عشاق و «زمستان است» که بر دل و جان خستگان و مردم نفوذ می‌کند و بار دیگر چون قطعه «کلیدر» مورد بی‌لطفی قرار می‌گیرد. به هر حال هر زمان سراغ درویشی را می‌گیریم وی یا درگیر نوشتن اثر موسیقایی است و یا در حال تحقیق برای نوشتن کتاب. در این مصاحبه به اختصاص فقط می‌خواهیم درباره پروژه جدیداین هنرمند یعنی «بازخوانی تصانیف منسوب به عبدالقادر مراغی» از وی بپرسیم و دیگر پرسش‌هایمان را به زمان دیگر موکول می‌کنیم.


لینک مصاحبه

http://www.musicema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-1-pid-3901.html


+ نوشته شده توسط آمن خادمی در دوشنبه سیزدهم تیر 1390 و ساعت 22:39 |